به تو نگاه می کنم . تو را در پرتو برف ، در سفیدی ملافه ها ، در این اتاق می بینم .
به تو نگاه می کنم و دلگیرم که چرا تا این حد آرامم کرده ای !
در من ناشکیبایی هایی هست و راههایی ، باید آنها را به اتمام برسانم .
در تو ، دوره هایی از کودکی ، در چهره ات ، چهره هایی دیگر هست . بگذار آنها آشکار شوند ، شکوفا و سپس پژمرده .
اشتباهات برای ما لازم اند !
نادر اشخاصی قادرند عاشق شوند زیرا نادر اشخاصی قادرند همه چیز را از دست بدهند .
آنها فکر می کنند عشق پایان تمام بدبختی هاست .
حق دارند این طور فکر کنند ، اما این اشتباه است که می خواهند به دور از بدبختی های حقیقی زندگی کنند .
آن ها در جایی به سر می برند که هیچ چیز و هیچ کس به سراغشان نمی آید .
ابتدا باید به آن تنهایی دست یافت که هیچ خوشبختی نمی تواند آن را از بین ببرد .
عشقی که من نسبت به تو دارم سخت گیرانه است .
این عشق از هم اکنون تمام عواملی را که می توانند این احساس را درمان کنند ، از میان برده .
بیا این عشق را امتحان کنیم ، موافقی؟
                                                                                                                     "کرستیان بوبن"