***

غم او دشوارتر از آن بود که کسی بتواند تسلیتش دهد و اورا به شکیبایی بخواند۰

روزها و شب هااینچنین می گذشت و اصحاب، گرم قدرت و غنیمت و فتح، و علی ، در عزلت سردش ساکت ، و فاطمه ، دراندیشه ی مرگ۰انتظار ِ بیتاب ِ رسیدن ِ مژده ی نجاتی که درداده بود۰

هر روز که می گذشت برای مرگ بی قرارتر می شد ، تنها روزنه ای که می تواند از زندگی بگریزد۰امیدوار است که با جانی لبریز از شکایت و درد ، به پدر پناه برد۰در کنار او بیاساید۰

چه نیازی داشت به چنین پناهی ، چنین آرامشی۰

اما زمان دیر می گذرد۰اکنون نود و پنج روز است که پدر مژده ی مرگ داد و مرگ نمی رسد۰

چرا ، امروز دوشنبه سوم جمادی الثانیه است ، سال یازدهم هجرت ، سال وفات پدر۰کودکانش را یکایک بوسید : حسن ، هفت ساله ، حسین ، شش ساله ، زینب ، پنج ساله و ام کلثوم سه ساله ۰

و اینک لحظه ی وداع با علی !

چه دشوار است۰

اکنون علی باید در دنیا بماند۰

سی سال دیگر !

فرستاد " ام رافع " بیاید، وی خدمتکار پیغمبر بود۰از او خواست :

- ای کنیز خدا ، بر من آب بریز تا خود را شستشو دهم ۰

با دقت و آرامش شگفتی غسل کرد و سپس جامه های نویی را که پس از مرگ پدر کنار افکنده بود و سیاه پوشیده بود پوشید، گویی از عزای پدر بیرون آمده است و اکنون به دیدار او می رود۰

به ام رافع گفت :

- بستر مرا در وسط ِ اطاق بگستران۰

آرام و سبکبار بر بستر خفت ، رو به قبله کرد ، در انتظار ماند۰لحظه ای گذشت و لحظاتی۰۰۰

ناگهان از خانه شیون برخاست۰

پلکهایش را فروبست و چشمهایش را به روی محبوبش-که در انتظار ِ او بود-گشود۰

شمعی از آتش و رنج ، در خانه ی علی خاموش شد۰

و علی تنها ماند۰ با کودکانش ۰

از علی خواسته بود تا اورا شب دفن کنند ، گورش را کسی نشناسد۰

***

ازمعلم انقلاب دکتر شریعتی